Danıştay 3. Daire E.2020/2575 K.2022/4700

Dava konusu istem: Davacının taşınmaz satışlarından elde ettiği kazancını beyan etmediğinden bahisle takdir komisyonunca takdir edilen matrah üzerinden adıan 2012 yılının Mart, Nisan ve Temmuz ila Kasım dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisnin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının 2011 yılında 5, devam eden yıllarda ise 14 adet taşınmaz satışı gerçekleştirildiği saptanmış ise de söz konusu taşınmazların ne suretle ve hangi bedelle elde edildiği ve satıldığı, matrah farkının hangi verilerden hareketle ve ne şekilde hesaplandığı hususunda herhangi bir araştırma yapılmadan eksik incelemeye dayalı olarak yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Takdir komisyonu kararına dayanılarak yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.