Danıştay 3. Daire E.2021/1557 K.2022/1353

Dava konusu istem: Davacı adına, asıl borçlu ...Uluslararası Nakliyat Tahmil Tahliye Madencilik ve İnşaat Sanayi Ticaret Limited Şirketinden alınamayan 2002 ila 2004 yıllarının muhtelif dönemlerine ait kamu alacağının tahsili amacıyla ortak sıfatıyla düzenlenen ...tarihli ve ...ila ...takip numaralı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ...ve ...takip numaralı ödeme emirleri içeriği kamu alacağının tahsili amacıyla şirket adına şirket adına düzenlenen ödeme emirlerinin kesinleştiğinden ödeme emirlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı, ödeme emirlerinin vadelerinin 2004 ve 2007 yılları olduğu, 30/05/2007 tarihinde tebliğ edildiği ancak şirkete tebliğ edildiği tarihi takip eden takvim yılının başından itibaren beş yıl geçirildikten sonra davacıya 2013 yılında tebliğ edildiği, tahsil zamanaşımını kesen herhangi bir sebep bulunmadığı anlaşıldığından diğer ödeme emirlerinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle ...ve ...takip numaralı ödeme emirleri yönünden dava reddedilmiş, diğer ödeme emirleri iptal edilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirketten tahsil imkanı kalmadığından usulüne uygun olarak düzenlenen ödeme emirlerinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın temyize konu hüküm fıkrasının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.