Danıştay 3. Daire E.2021/19 K.2022/4323

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, elde ettiği hasılatın bir kısmını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki tespitleri içeren vergi inceleme raporlarına dayanılarak 2010 yılı için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi, aynı yılın Ekim-Aralık dönemi için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının 7 hastaya verdiği hizmete ilişkin gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığının sabit olduğu ancak bu hizmetlerden elde edilen gelir davacının beyanına eklendiğinde ödenecek kurumlar vergisi ve geçici vergi çıkmadığından dava konusu tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı, bu hizmetlere ilişkin olarak fatura düzenlenmediği sabit olan 12.388,16 TL üzerinden kesilen 1.238,81 TL özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı, özel usulsüzlük cezasının bu tutarı aşan kısmı ile ilgili olarak ise somut tespit bulunmadığı gerekçesiyle tarhiyat ve özel usulsüzlük cezasının 1.238,81 TL'yi aşan kısmı kaldırılmış, özel usulsüzlük cezasının 1.238,81 TL'ye isabet eden kısmı yönünden ise dava reddedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Şirket yetkilisince hizmetlerin bir kısmının belgesiz olduğunun kabul edildiği, tarhiyatta ve özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Tarhiyatın eksik incelemeye ve fatura tarihinden çok sonra alınan ifadelere dayandığı belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.