Danıştay 3. Daire E.2021/424 K.2022/4040

Dava konusu istem: Davacı adına, komisyon karşılığı sahte fatura düzenlemek suretiyle elde ettiği gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolundaki saptamaları içeren vergi tekniği raporunun done alındığı takdir komisyonu kararı uyarınca 2010 yılının Ocak ve Şubat dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması ve tarhiyatın dayanağı takdir komisyonu kararının iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince, Vergi Mahkemesi kararının, üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılmasına ilişkin hüküm fıkrasının ve davanın takdir komisyonu kararının iptali istemine ilişkin kısmı hakkında incelenmeksizin reddi yolunda hüküm kurulmasına rağmen davalı idare lehine vekalet ücreti hükmedilmediği görüldüğünden vekalet ücretine ilişkin kısım hakkında hüküm kurulması gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine söz konusu bozma kararına uyulmak suretiyle dava konusu tarhiyatın matrahı yönünden bağlı olduğu kurumlar vergisi tarhiyatının.

Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla kaldırıldığı, takdir komisyonu kararlarının ise idari davaya konu edilemeyeceği gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmış, takdir komisyonu kararı yönünden dava incelenmeksizin reddedilmiş ve davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Bir kısım alımlarını sahte faturalarla belgelendirdiği tespit olunan davacı adına yapılan tarhiyatın hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen hüküm fıkrası usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri sözü edilen hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.