Danıştay 3. Daire E.2022/582 K.2024/5804

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından süresinden sonra verilen 2018 yılının Temmuz-Eylül dönemine ait geçici vergi beyannamesi ile Ekim ila Aralık dönemlerine ait muhtasar beyannameler üzerinden tahakkuk eden vergilere bağlı olarak tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Verginin süresinden sonra tahakkuk ettirilmesi nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 344. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yüzde elli oranında kesilen vergi ziyaı cezasının hukuka uygun olduğu, Mahkemelerince verilen ara kararı üzerine davalı idarece tekerrüre dayanak olabilecek herhangi bir ihbarnamenin dava dosyasına sunulmadığı dikkate alındığında, vergi ziyaı cezasının tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle artırılmasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle vergi ziyaı cezaları yönünden dava reddedilmiş, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmı ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının, vergi ziyaı cezasının tekerrüre isabet eden kısmına ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusu değinilen hüküm fıkrasının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddedilmiştir. Davalı idarenin avukat aracılığıyla temsil edildiği davada, davanın kısmen reddine karar verildiği halde, idare lehine vekalet ücretine hükmedilmediği anlaşıldığından Vergi Mahkemesi kararının, vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusu kabul edilerek davalı idare lehine 2.270,00 TL vekalet ücreti hükmedilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.