Danıştay 3. Daire E.2023/3019 K.2024/4853

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, Ekim-Aralık 2020 dönemine ait geçici verginin süresinden sonra ödendiğinden bahisle ilgili yılın kurumlar vergisinden mahsup edilemeyeceğinden bahisle 2020 yılı için re'sen salınan kurumlar vergisi ve tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket tarafından, ilgili dönemde ödenmesi gereken 1.776.567,48-TL tutarındaki geçici verginin 1.053.846,41-TL'sinin süresi içinde ödendiği, kalan kısmı ile ilgili olarak Vatan İhtisas Vergi Dairesi Müdürlüğüne yapılan mahsup talebinin kısmen kabul edilmemesi ve gerekli düzeltmelerin yapılmasını müteakiben mahsubu yapılmayan ve tarhiyata konu miktar olan 235.261,12-TL'nin gecikme faizi ile birlikte ödendiği dikkate alındığında, yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davanın süresinde açılmadığı, Ekim-Aralık 2020 dönemi için tahakkuk eden geçici verginin bir kısmının süresinden sonra ödendiği açık olduğundan davacı adına yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'UN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.