Danıştay 3. Daire E.2023/3431 K.2023/4639

Dava konusu istem: Davacı adına düzenlenen … tarih ve … takip numaralı ödeme emrinin, 2014 yılına ait gelir vergisi, geçici vergi, katma değer vergisi, vergi ziyaı cezası, özel usulsüzlük cezası ve gecikme faizi yönünden iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu ödeme emri içeriği 2014 yılına ait alacağa ilişkin vergi ceza ihbarnamelerinin, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesinde belirtilen usule uygun tebliğ edilmediği, bu haliyle kamu alacağının değinilen kısmının usulüne uygun biçimde kesinleştiğinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle ödeme emri dava konusu kısımlar yönünden iptal edilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının bilinen adreslerinde tebliğe çıkarılan vergi ve ceza ihbarnamelerinin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 101 ve 102. maddelerine uygun olarak tebliğ edildiği, kamu alacağının zaman aşımına uğradığı iddiasının yerinde olmadığı, usule uygun kesinleşen kamu alacağı için düzenlenen ödeme emrine karşı yasada öngörülen dava açma koşullarının gerçekleşmediği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Kamu alacağının kesinleşmesi için usulüne uygun olarak tebligat yapılmadığı, yapılan tebligatların ise 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 102. maddesine aykırı olduğu belirtilerek temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ…'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.