Danıştay 3. Daire E.2023/3903 K.2024/5384

Dava konusu istem: Davacı adına, işlettiği otobüslerde çalışan şoförlere ödediği ücret tutarını düşük beyan etmek suretiyle eksik tevkifatta yolunda saptamaları içeren vergi inceleme raporu uyarınca 2014 yılının Ocak ila Aralık dönemleri için re'sen salınan bir kat vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu tarhiyatların dayanağı vergi inceleme raporunun atıfta bulunduğu raporda şoför olarak çalıştırılan işçilerin beyanlarının alınması, ilgililerin banka kayıtlarının incelenmesi de dahil olmak üzere otobüs şoförlerine ödenilen ücretin gerçekte net ne kadar olduğuna yönelik herhangi bir araştırma ve somut tespitin yer almadığı, Mahkemelerinin ara kararına ...

İşletmeleri Anonim Şirketi tarafından verilen cevaptan, işletmeci kişi ya da şirketler arasında imzalanan sözleşmelerde şoförlere ne kadar ücret ödeneceğine dair bir şart veya belirlemenin bulunmadığının görüldüğü dolayısıyla davacıya ilişkin somut ve yeterli tespit olmaksızın varsayıma dayalı olarak yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu vergi ve cezalar kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Hukuka aykırı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.