Danıştay 3. Daire E.2023/4463 K.2024/2880

Dava konusu istem: Davacı tarafından, 2018 yılında 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesinde düzenlenen vergiye uyumlu mükelleflere uygulanan vergi indirimi hakkından kaynaklanan alacağının gelir (stopaj) vergisi borcuna mahsubu talebinin kabul edilmeyerek söz konusu vergi borcunun tahsili amacıyla adına düzenlenen ... tarih ve ... takip numaralı ödeme emrinin iptali ile ihtirazi kayıtla ödenen 902.723,07 TL'nin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak faiziyle birlikte iadesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı tarafından kanuni süresinde verilen 2017 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesi için kanuni süresinden sonra 24/10/2018 tarihinde düzeltme beyannamesi verildiği, süresinde verilen 2017 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesi kapsamında 76.566,59 TL vergi indirimi beyan edildiği, bu tutarın tamamının 25/07/2018 tarihli iade talep dilekçesi ile 26/07/2018 vade tarihli 2018 yılının Haziran dönemine ait damga vergisi borcuna mahsubunun talep edildiği,

kanuni süresinden sonra verilen düzeltme beyannamesinde 76.566,59 TL olarak beyan edilen vergi indirimi tutarının 71.828,16 TL olarak düzeltildiği, 26/10/2018 tarihli iade talebinin değiştirilmesine ilişkin dilekçe ile 2018 yılının Haziran dönemine ait damga vergisi borcuna mahsup talebi tutarının 71.828,16 TL olarak düzeltildiği ve kalan 4.738,43 TL'lik kısmın 26/10/2018 tarihinde gecikme zammı ile birlikte ödendiği, davacının vadesinden sonra ödediği borcu karşılayacak vergi iadesi alacağının söz konusu vade tarihinden önce mevcut olduğu ve vade tarihinden önce bu iade alacağı tutarı üzerinden mahsup talebinde bulunulduğu,

geç ödemeye konu tutarın 24/10/2018 tarihinde verilen düzeltme beyannamesi sonucu ortaya çıktığı ve 26/10/2018 tarihinde bu tutarın da ödendiği, olayın oluş biçimi ve mezkur kanun hükmünün getiriliş amacı da dikkate alındığında, davacı şirketin, vergiye uyumlu mükellef olmadığına yönelik değerlendirme, kişi ve toplum yararı arasındaki dengeyi bozucu nitelikte, hakkaniyet ilkesine ve nesafet kurallarına aykırı olduğundan, davacının 2018 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesindeki vergiye uyumlu mükelleflere uygulanan %5 indirim hakkından kaynaklanan vergi iadesi alacağının, vergi borçlarına mahsup edilmesi talebinin kabul edilmesi gerektiği,

iade edilecek bir vergi alacağının bulunması durumunda mahsup talebinin bir nevi ödeme kabul edilmesi gerekeceğinden, davacının mahsup talebinin haksız olarak reddedilerek mahsuba konu edilen vergi borçlarının tahsili için düzenlenen dava konusu ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle ödeme emri iptal edilmiş, ihtirazi kayıtla ödenen tutarın tahsil tarihinden itibaren hesaplanacak tecil faizi ile birlikte davacıya iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 121. maddesinde belirtilen şartları taşımadığı anlaşıldığından dava konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.