Danıştay 3. Daire E.2023/50 K.2023/961

Dava konusu istem : Davacı adına, yasal defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca katma değer vergisi indirimlerinin reddedilmesi suretiyle 2013 yılının Mart ila Aralık dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay Üçüncü Dairesince verilen bozma kararına uyan Vergi Dava Dairesince yeniden incelenerek karar verilmek üzere dosyanın Mahkemelerine gönderilmesi neticesinde, Mahkemelerince Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun E.2013/3, K. 2019/1 sayılı kararı doğrultusunda davalı idareye gönderilen defter ve belgeler üzerine idarece hazırlanan görüş ve öneri raporundan da anlaşıldığı üzere, davaya konu dönemlerde indirilecek ve hesaplanan katma değer vergisi tutarlarını, yasal defter kayıtları ve katma değer vergisi beyanlarına yansıttığı,

mal veya hizmet satın aldığını beyan ettiği mükellefler ile ilgili sahte belge düzenledikleri yönünde düzenlenmiş rapor da olmadığı anlaşıldığından yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle cezalı vergi kaldırılmıştır.

Bölge Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mücbir sebep olmaksızın incelemeye ibraz edilmeyen defter ve belgeler davacı lehine kanıt olamayacağından yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NUN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.