Danıştay 3. Daire E.2023/5984 K.2024/3140

Dava konusu istem: Davacı adına, 8.000,00 TL'yi aşan bir kısım tahsilat ve ödemelerini banka ve benzeri finans kuruluşlarınca düzenlenen belgelerle tevsik etmediği yolunda saptamaları içeren vergi inceleme raporuna dayanılarak 2014 yılı için 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirket hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporundaki saptamalar ve şirket temsilcinin ifadesinden, 8.000,00 TL'yi aşan bir kısım ödeme ve tahsilatların banka ve benzeri finans kurumları aracılığıyla yapıldığının tevsik edilemediği anlaşıldığından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesine göre kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Düzenlenen inceleme raporunun eksik araştırmaya dayalı olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, davacı hakkında düzenlenen inceleme raporu uyarınca, 2014 hesap döneminde işlem tutarı 8.000,00 TL'nin üzerinde olan tahsilat ve ödemelerini banka, benzeri finans kurumlar ile tevsik etmesi zorunluluğu bulunduğu halde bu zorunluluğa uymadığının tespit edildiği, bu sebeple 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ... 'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.