Danıştay 3. Daire E.2023/6852 K.2024/1089

Dava konusu istem: Davacı adına, alımlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiğinden bahisle bu faturalara dayalı indirimleri reddedilmek suretiyle yeniden oluşturulan beyan tablosuna göre 2016 yılının Ocak, Nisan ve Ekim dönemleri için re'sen salınan katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri gereğince artırılarak kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının 7143 sayılı Kanun uyarınca vergi artırımında bulunması üzerine tahakkuk eden verginin 5. taksidini süresinde ödemeyerek vergi artırımına ilişkin hükümleri ihlal ettiğinden bahisle hakkında tarhiyat yapılmışsa da 7143 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 6. fıkrasına uygun şekilde ilk iki taksit tutarını süresinde ödediği, 5. taksidi ise vadesinden sonra da olsa ödediği dikkate alındığında, davacının 7143 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerini ihlal etmediği dolayısıyla söz konusu Kanun'un 5. maddesinin 3. fıkrasının inceleme ve tarhiyat yapılamayacağı kuralından faydalanma hakkını kaybetmediği sonucuna varıldığından yapılan tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle tarhiyat kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının hala 281,01-TL tutarında borcu bulunduğu dolayısıyla vergi artırımına ilişkin hükümleri ihlal ettiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.