Danıştay 4. Daire E.2016/12464 K.2021/2980

Dava konusu istem: Davacı tarafından, işyeri kapanış tarihi olarak 31/12/2012 tarihinin vergi dairesi tarafından düzeltilmesi ile 2013 ve 2014 yıllarına ilişkin beyannamelerini elektronik ortamda vermediğinden bahisle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının 30/01/2013 tarihli işi bırakma bildirim kaydının bulunduğu, başka bir şahsın ilgili adreste 08/10/2012-29/04/2014 tarihleri arasında faal olduğu, 2014 yılında ilgili adreste yapılan yoklamada başka bir mükellefin 23/04/2014 tarihi itibariyle adreste faaliyet gösterdiğinin anlaşıldığı, dolayısıyla 08/10/2012 tarihinden itibaren adreste faaliyet göstermediği açık olan davacı adına kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı,

davacının işi bırakma tarihi olarak bildirdiği 31/12/2012 tarihinin kabul edilmesi isteminde haklı olduğu anlaşıldığından idarenin iş bırakma tarihini 31/12/2012 tarihi olarak almaması işleminde de hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.