Danıştay 4. Daire E.2016/13010 K.2021/1458

Dava konusu istem: Davacı adına tefecilik faaliyetinde bulunduğundan bahisle vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2010/1-3, 4-6, 7-9 dönemleri geçici vergileri ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda. 2009 ve 2010 yıllarında POS cihazından para çekimi yapmak suretiyle ikrazatçılık yaptığı açık olan davacı şirketin, sadece ifadesi alınan 17 kişinin beyanlarından hareketle, 3.900,00-TL ve üstü tüm işlemlerinin tefecilik amacıyla yapıldığı ve bu mikarın üzerindeki çekimlerin hepsinden de %10 oranında tefecilik komisyonu elde edildiği kabul edilerek,

hangi satışların gerçek hangi satışların tefecilik faaliyetine ilişkin olduğu konusunda somut ve objektif kriterlere dayanan bir ayrım ve yeterli araştırma ve inceleme yapılmaksızın varsayımdan hareketle belirlenen rakam esas alınmak suretiyle belirlenen matrah farkı üzerinden cezalı olarak gerçekleştirilen tarhiyat ve özel usulsüzlük cezasında hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.