Danıştay 4. Daire E.2016/13289 K.2021/1388

Dava konusu istem: Davacı adına, İflas Halinde …Tekstil Ürünleri Pazarlama ve Tic. A.Ş'ne ait vergi borçlarının tahsili için 213 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 6183 sayılı Kanunun mükerrer 35. maddesi uyarınca kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emirlerinin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ödeme emri ile tahsili yoluna gidilen tarhiyatların davacının şirket yönetim kurulunda görev aldığı tarihlerde ve şirket tarafından gerçekleştirilen bir kısım faaliyetler nedeniyle yapıldığı, ödeme emrine konu alacak için önce şirkete yönelik takip yürütüldüğü ancak şirketin mal varlığının iflas idaresince tasfiyesi sonucunda mal varlığının borcu karşılamaya yetmediği bu haliyle şirket adına yapılan takibin sonuçsuz kaldığı ve kesinleşen borçlara yönelik olarak da herhangi bir ödemenin yapılmadığı,

bu durumda, şirket yönetim kurulunda görev alan davacının bu görevi yürüttüğü dönemde ortaya çıkan, kesinleşmesine rağmen ödenmemiş ve ilgili şirketten de tahsil imkanı kalmamış borçlardan sorumlu olduğu açık olduğundan, dava konusu ödeme emrinde hukuka aykırılık görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Şirket kanuni temsilcisinin sorumluluğunun tali nitelikte olduğu, şirket hakkında takip sonuçlanmadan davacı hakkında takip yapılmasının hukuken mümkün olmadığı, temyiz talebinin kabulü ve kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.