Danıştay 4. Daire E.2016/13291 K.2021/1629

Dava konusu istem: Davacı adına, 2010 ila 2014 yıllarında muhtelif tarihlerde vermiş olduğu organizasyon hizmetleri için fatura düzenlemediği, eksik tutarda fatura düzenlediği ve süresinden sonra fatura düzenlediğinden bahisle 213 sayılı Kanunun 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezalarının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı şirketin 2010 ila 2014 yılları arasında yapmış olduğu 470 adet düğün ve organizasyona ait faturaların bedellerine uygun olarak kesilmediğinin veya hiç düzenlenmediğinin bir muhbir tarafından bildirilmesi üzerine,

muhbirin dilekçesi ekinde verdiği listede belirtilen hizmetleri almış olan kişiler nezdinde herhangi bir tespit ve davacı şirketin defter ve belgeleri üzerinde herhangi bir inceleme yapılmadan, vergiyi doğuran olayla ilgisinin tabii ve açık olmayan muhbir tarafından verilen fatura bilgilerinin davacı şirket tarafından ibraz edilen fatura bilgileri ile karşılaştırmasına dayalı olarak kesilen dava konusu özel usulsüzlük cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket tarafından 2010 ila 2014 yıllarında verilen organizasyon hizmetleri için fatura düzenlenmediği, eksik ve süresinden sonra fatura düzenlendiği sabit olduğundan, dava konusu özel usulsüzlük cezalarında hukuka aykırılık bulunmadığı, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.