Danıştay 4. Daire E.2016/14112 K.2021/391

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte belge düzenleyerek komisyon geliri elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2012/1 ila 12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda, davacı şirketin beyan ettikleri yüksek ciroları elde edecek sermaye ve iş organizasyonuna sahip olmayan, yüksek cirolar beyan etmelerine karşın düşük tutarlı katma değer vergisi ödeyen ya da hiç ödemeyen, işyeri bulunmayan, bilinen tüm adreslerinde bulunamayan, işyeri adreslerinde başkaları bulunan, sadece sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura ticareti yapabilmek için vergi dairesince mükellefiyet tesis ettirip belge bastırdığı ve sonradan ortadan yok oldukları tespit edilen, defterleri tasdiksiz olan,

defter ve belgelerini kanuni bir mazereti bulunmaksızın incelemeye ibraz etmeyen, beyannamelerini vermeyen, işçi çalıştırmayanlar tarafından gerçek bir emtia alımına dayanmaksızın düzenlenen ve gerçeğe aykırı olduğu saptanan faturalar vergi usul kanununda düzenlenmiş biçimsel kurallara uygun düzenlenmiş olsa da bu faturalara itibar edilemeyeceği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarece savunma hakkının kısıtlandığı, yapılan vergi incelemesi ve takdir aşamasında defter ve belgelerinin incelenmediği, hiçbir zaman sahte fatura düzenlemediği, vergi incelemesinin ve takdir komisyonu kararının toplam iki aylık bir sürede yapıldığı ve yüzeysel olduğu, takdir komisyonu kararlarının dayanağının bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.