Danıştay 4. Daire E.2016/14611 K.2020/5600

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım satışlarının kayıt ve beyan dışı bırakıldığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2010/10-12 dönemi için re’sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda; vergi müfettişince davacı şirket tarafından ibraz edilen yasal defterler ile gelir ve gider belgeleri incelenerek, gelir ve gider belgelerinin defter kayıtlarıyla uyumlu olup olmadıkları, envanter defterinde kayıtlı emtia miktarlarından yıl içinde ne kadar malın alındığı hangi miktarda ve ne fiyatla satıldığı, işlem sonucunda ne kadar hasılat elde edildiği, yıl içinde satılan malın maliyeti ve elde edilen satış hasılatının tespiti ve bu bağlamda mükellef şirket iddiasının doğru olup olmadığının anlaşılmasının olanaklı olduğunun görüldüğü,

mükellef şirketin 2009 ve 2010 yıllarında zarar etmesinin ihtimal dahilinde olduğu, söz konusu yıllara ilişkin envanter defterleri stok kayıtlarının düzeltilmesi sonucunda bulunan farkın, kayıt dışında bırakılan hasılata ilişkin maliyet kaydı olduğunun kabul edilmesinin varsayım olduğu, buna göre eksik incelemeyle düzenlenmiş bulunan vergi inceleme raporuna dayanan dava konusu vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, tesis edilen işlemlerin davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayandığı ve hukuka uyarlı olduğu belirtilerek Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.