Danıştay 4. Daire E.2016/16320 K.2021/3424

Dava konusu istem: Davacı adına kayıtdışı hasılat elde ettiğinden bahisle tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2013 yılı kurumlar vergisi, 2013/10-12. dönemi geçici vergi, 2014/4. dönemi gelir stopaj vergisi ile kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda.

2014 hesap dönemi kârlılık oranı 2013 yılı piyasa koşulları ve enflasyon oranları birlikte değerlendirilerek belirlenen %13,50 kârlılık oranı, davacının kazancının hesaplanmasında esas alınmış ise de; davacının, 2013 yılında gerçekleştirdiği bir kısım satışlarına ilişkin olarak müşterilerine belge düzenlemediği ve yine belgesini düzenlemeyerek satışını gerçekleştirdiği emtiaları belgesiz olarak aldığı, bu nedenle ilgili dönem gelir vergisi beyannamesine elde ettiği hasılatı tam olarak intikal ettirmediği yönünde herhangi bir tespite yerverilmeden belirlenen kârlılık oranı üzerinden yapılan hesaplamanın tarhiyata esas alınması,

gerçek gelirin vergilendirilmesi ilkesi ile bağdaşmadığından ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunu araştırma, tespit etme ve sağlama amacından uzak, eksik incelemeye ve varsayıma dayalı olarak düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca yapılan tarhiyatlar ve kesilen cezalarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan işlemlerin yerinde ve hukuka uygun olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.