Danıştay 4. Daire E.2016/17341 K.2020/5111

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden re'sen tarh edilen 2010/11,12 dönemlerine ilişkin tek kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının fatura aldığı Ostim Vergi Dairesi mükellefi. Çelik Hırdavat Met. Mak. Elek. Otom. San. Tic. Ltd. Şti. ile Ulus Vergi Dairesi mükellefi. Boya Hır. İnş. Taah. Dek. Gıda ve Tic. Ltd.

Şti. hakkındaki vergi tekniği raporlarında, adı geçen mükelleflerin uyuşmazlık konusu faturaların düzenlendiği dönemde faaliyette bulunup bulunmadığı, işçi çalıştırıp çalıştırmadığı, iş yerinde faaliyetinin niteliği gereği sahip olunması gereken emtia, demirbaş, makine ve teçhizatının bulunup bulunmadığı yönünde yapılmış bir tespitin olmaması karşısında düzenlenen faturaların sahte olduğunu ortaya koyma hususunda yeterli tespit bulunmadığı anlaşıldığından cezalı tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacının ilgili dönemlerde mal ve hizmet alışlarının bir kısmını sahte faturalarla belgelendirdiğinin tespit edildiği, fatura alınan mükellef hakkındaki tespitlere göre gerçek bir faaliyetinin bulunmadığının açık olduğu, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.