Danıştay 4. Daire E.2016/18307 K.2020/4903

Dava konusu istem: Davacı adına, kamulaştırmasız el konulan hissedarı olduğu taşınmaz nedeniyle adli yargıda açılan davada hükmedilen faiz gelirinin, kayıt ve beyan dışı bırakılan menkul sermaye olduğundan bahisle 2009 yılı için vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; 193 sayılı Kanunun 75. maddesine göre faizin, menkul sermaye iradı sayılabilmesi için; nakdi sermaye veya para ile temsil edilen değerlerden oluşan sermayeden elde edilmesi ve ortada borç ve alacak ilişkisinin bulunması gerektiği, olayda davacıya Mahkeme kararı üzerine ödenen faizin ise taşınmaz değerinin geç ödenmesi nedeniyle para değerinde meydana gelen azalışı telafi etmek için hükmolunan bir bedel olduğu dolayısıyla ortada Kanunun aradığı anlamda bir menkul sermaye iradı bulunmadığından yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından yapılan cezalı tarhiyatın yasal ve yerinde olduğu belirtilerek davanın kabulüne dair mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.