Danıştay 4. Daire E.2016/18440 K.2020/4336

Dava konusu istem: Davacı adına, gayrimenkul satışı ile değer artış kazancı elde ettiğinden bahisle takdir komisyonu kararına istinaden re'sen tarh edilen 2009 yılı vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacı tarafından 16/07/2008 tarihinde 60.000,00 TL'ye satın alınan taşınmazın 25/08/2009 tarihinde 175.000,00 TL'ye satıldığı, bu durumun gayrimenkulü davacıdan satın alan kişinin tutanak ile kayıt altına alınan ifadesiyle ve gayrimenkul bedelini ödemek için bankadan çektiği kredi miktarının tespiti ile ortaya koyulduğu, dolayısıyla söz konusu taşınmaz satışı ile değer artış kazancı elde edildiğinden bahisle davacı adına tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı, davacının zamanaşımı itirazının da yerinde görülmediği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, davaya konu taşınmaz satışının tapu idaresine beyan edilen tutarda yapıldığı, alıcının çektiği kredi tutarının kendisine aktarıldığı kanıtlanmadıkça kredi tutarının hukuki değer ifade etmeyeceği, takdir komisyonunca genel ve soyut ifadelere dayanılarak takdir edilen matrah üzerinden yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı, temyiz isteminin kabulü ve Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.