Danıştay 4. Daire E.2016/19305 K.2021/493

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullanıldığından bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2011/2, 3 ve 12 dönemi katma değer vergisi, tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezası ve 213 sayılı Kanunun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; ihtilaf konusu dönemde davacıya fatura düzenleyen. Vergi Dairesi mükellefi. Yapı Teknik İnşaat Haf.Hırdavat Elekt. Met. San. Tic. Ltd.

Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda yer verilen tespitlere göre, şirket adresinde ihtilaflı dönemde yapılmış bir yoklamanın bulunmadığı, her dönem çalışan işçisinin bulunduğu, bir kısım vergi ödemelerinin yapıldığı, sahte fatura düzenlediğine yönelik somut ve yeterli tespit bulunmadığı hususları göz önünde bulundurulduğunda davacı adına düzenlenen faturaların sahte olmadığı, buna göre davacının bu mükelleften aldığı faturalara isabet eden katma değer vergisi indirimlerinin reddi ile yapılan vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatında hukuka uyarlık bulunmadığı,

özel usulsüzlük cezası bakımından ise usulsüzlük eylemi bütün unsurlarıyla ortaya konulmadığından hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan tarhiyatın ve kesilen cezaların hukuka uygun olduğu Vergi Mahkemesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.