Danıştay 4. Daire E.2016/8873 K.2021/906

Dava konusu istem: Davacı adına, kayıt ve beyan dışı akaryakıt satışında bulunduğundan bahisle 2009/9,12 dönemleri için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; davacının aynı gün içerisinde aynı araca iki kez motorin teslimi yaptığı 98 firma hakkında karşıt incelemeler sonucunda, kayıt dışı motorin sattığından bahisle cezalı tarhiyat yapıldığı ancak olayda, davacının kayıtdışı akaryakıt satışında bulunduğuna ilişkin davacı nezdinde veya başkaca yapılmış herhangi bir tespit bulunmadığından cezalı tarhiyatın yalnızca davacının fatura düzenlediği firmalar nezdinde yapılan tespite dayandırılması nedeniyle eksik inceleme ve varsayıma dayalı olarak bulunan matrah farkı üzerinden yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına düzenlenen vergi inceleme raporu ile, mükellefin 2009 döneminde, gerçekte herhangi bir satış işlemi olmamasına rağmen sahte belge düzenleyerek kayıt dışı sattığı motorin teslimleri için hesaplaması gereken özel tüketim vergilerinin KDV Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca ilgili dönem KDV matrahına dahil edilmesi gerekirken ilgili dönemler için iade alınarak vergi ziyaına sebebiyet verdiğinin tespiti üzerine yapılan cezalı tarhiyatın yasal ve yerinde olduğu belirtilerek kabul kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.