Danıştay 4. Daire E.2016/9328 K.2020/5907

Dava konusu istem: Davacı adına, tefecilik faaliyetinde bulunduğundan bahisle re'sen tesis edilen vergi mükellefiyeti kaydına ilişkin işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; olayda, davacı ile borç verdiği ileri sürülen kişinin ifadelerinin birbiriyle uyuşmadığı, tek başına, bu ifadelere göre, davacının tefecilik faaliyetinde bulunduğunun tespitine imkân bulunmadığı, bunun yanı sıra adı geçen kişi dışında borç para vererek bu işi sürekli olarak yürüttüğüne ilişkin başkaca bir tespit de bulunmadığı, buna göre davacının süreklilik arz edecek şekilde tefecilik faaliyetinde bulunduğu net olarak ortaya konulamadığından, belirtilen işlemler nedeniyle ticari faaliyette bulunarak ticari kazanç elde ettiğinden bahisle tesis edilen vergi mükellefiyeti işleminde hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, savunma dilekçesinde belirtilen açıklamaların tekrarı ile tesis edilen işlemlerin usul ve hukuka uyarlı olduğu belirtilerek Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.