Danıştay 4. Daire E.2018/5714 K.2021/5058

Dava konusu istem: Davacı şirket adına düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak sahte fatura kullanmak suretiyle ilgili dönem kazancının eksik beyan edildiğinden bahisle re'sen tarh edilen 2011/4 dönemi vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; 2010 yılı kurumlar vergisi tarhiyatının … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:.., K:… sayılı kararı ile kaldırıldığı dolayısıyla gelir (stopaj) vergisinin dayanağı kalmadığı anlaşıldığından vergi ziyaı cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı İdarece, yapılan ihbar üzerine düzenlenen inceleme raporları ile davacının bir kısım sahte faturayı yasal defterlerine kaydederek kullandığı ve gizli ve fiili bir kâr dağıtımı gerçekleştirdiği dolayısıyla bu kâr payının 193 sayılı GVK'nun 75/2. maddesi uyarınca menkul sermaye iradı olarak sayılan bu meblağın, aynı Kanunun 94/6-b-1 maddesi uyarınca tevkifata tabi olduğu, bu nedenle yapılan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.