Danıştay 4. Daire E.2018/6180 K.2022/1835

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından ihtirazi kayıtla verilen 2016 yılı kurumlar vergisi beyannamesinde ihracat hasılatı üzerinden hesaplanan götürü gider tutarı da dahil olmak üzere fazladan tahakkuk ettirilerek tahsil edilen kurumlar vergisinin kaldırılması ve fazladan ödenen verginin yasal faiziyle birlikte iadesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: … Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; kanunda yer almayan bir kısıtlamanın, kanun hükmü ile açıkça yetki verilmiş olması hali dışında, daha alt düzenleyici bir işlemle (olayda Tebliğ ile) getirilmesine hukuken imkan bulunmadığından, davacı şirket hakkında fazladan yapılan tahakkukta yasal isabet olmadığı, iadesi talep edilen kurumlar vergisinin yasal faizi ile davacı şirkete iadesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yapılan iş ve işlemlerin hukuka uygun olduğu, idare tarafından faiz ödenmesini gerektirecek bir kanun hükmümün de söz konusu olmadığı, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.