Danıştay 4. Daire E.2018/9204 K.2022/1381

Dava konusu istem: Davacı şirket adına sahte fatura kullandığından bahisle sevk edildiği takdir komisyonu kararı ile tespit edilen matrah farkı uyarınca re'sen tarh edilen 2011/2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 12 dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:.

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…., K:...sayılı kararda; tarhiyatların dayanağı takdir komisyonu kararlarında, bu komisyonlara yasa ile tanınan inceleme ve araştırma yetkisi kullanılmaksızın sadece davacı şirketin hakkında vergi tekniği raporu bulunan mükelleften 2011 hesap döneminde yaptığı alımların sahte belgeye dayalı olduğunun kabulü gerektiği tespitiyle düzenlenen … tarih ve …. sayılı vergi müfettişinin yazısına yer verildiği, bunun dışında somut bir bilgi ya da belgeye dayanılmaksızın matrah takdir yoluna gidildiğinin görüldüğü;

diğer yandan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 30.maddesi uyarınca oluşan re'sen tarhiyat koşullarının varlığının olayda gerçekleştiği, ancak aynı Kanun'un 31.maddesi uyarınca takdir komisyonunun, kararının dayanaklarını göstermek zorunda olduğu dikkate alındığında bir bakıma zımni bir inceleme yapma sorumluluğu ile yükümlü kılındığının kabulü gerektiği, bu durumda, gerekli inceleme ve araştırma yapılmadan ve objektif verilere dayanmaksızın,

hakkında vergi tekniği raporu bulunan bir mükelleften ilgili dönemde alımlarının olduğu ve bu alımların sahte belgeye dayalı olduğunun kabulü gerektiğinden bahisle düzenlenen … tarih ve … sayılı yazıya atıf yapmak suretiyle takdir edilen matrah farkına dayanılarak re'sen tarh edilen cezalı vergilerde yasal isabet bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir. TETKİK HÂKİMİ : ….

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.