Danıştay 4. Daire E.2019/2193 K.2021/5615

Dava konusu istem: Davacı adına vergi inceleme raporuna istinaden vergi ziyaı cezalı olarak tarh edilen 2008/10-12 dönemi geçici verginin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesince verilen kararda; dava konusu geçici verginin matrahı yönünden bağlı olduğu ve aynı hukuki nedene dayalı olarak 2008 yılı vergilendirme dönemi için davacı adına re'sen tarh edilen üç kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılması istemiyle davacı tarafından dava açılmış olup, Mahkemenin E:… sayısında kayıtlı dava dosyasında yapılan yargılama sonucunda … tarih ve K:… sayılı kararla, 2008 yılı gelir vergisi tarhiyatında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine hükmedildiği,

bu durumda, dava konusu cezalı vergilerin matrahı yönünden bağlı olduğu vergi ziyaı cezalı gelir vergisine karşı açılan davanın reddine karar verildiğinden, dava konusu tek kat vergi ziyaı cezalı geçici vergi tarhiyatının, geçici vergi aslına isabet eden bölümünde hukuka uyarlık görülmezken, vergi ziyaı cezasına isabet eden bölümünde ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yerel Mahkemenin uyuşmazlığın esası üzerinde inceleme yapmaksızın karar verdiği, kararın aleyhe olan kısımlarının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 17. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşma istemi yerinde görülmeyerek işin gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.