Danıştay 4. Daire E.2019/2420 K.2022/4732

Dava konusu istem: Davacı şirket adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istenilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; 2014/4. dönemine ilişkin katma değer vergisi, gecikme faizi ve vergi ziyaı cezasına ilişkin ihbarname elektronik ortamda davacıya 27/08/2017 tarihinde tebliğ edildiği halde süresinde dava konusu yapılmadığından, amme alacağının kesinleşmiş olduğu, vadesinde ödenmeyen amme alacağının tahsili amacıyla davacı şirket adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davanın esasını teşkil eden vergi/ceza ihbarnamesinin dayanağı olan, daha önce özel tüketim vergisi kapsamında düzenlenen vergi ve ceza ihbarnamesine karşı da dava açıldığı, söz konusu işlemin iptal edildiği, bu nedenle kararın hukuka aykırı olduğu, ödeme emri içeriği vergi/ceza ihbarnamesinin usulüne uygun tebliğ edilmediği, cezaların şahsiliği ilkesi çerçevesinde, tebliğ edilen ödeme emri ile ilgili vergi ve cezanın kendileri ile bir ilgisi olmadığı ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.