Danıştay 4. Daire E.2019/297 K.2023/440

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, takdir komisyonu kararına istinaden 2014/5, 10, 11. dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarhedilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; sözleşmeden kaynaklanan ihtilâf nedeniyle hakedişin dava konusu edildiği anlaşıldığından, ilgili idarece mahsuplaşma hakedişi olarak adlandırılan … no'lu hak edişin işleme konulmasının ve dava konusu vergilendirme işlemine esas alınmasının mümkün olmadığı, zira vergiyi doğuran olayın meydana gelmediği, 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca matrahın, yani yapılan işin miktarının henüz ortaya çıkmadığı, kaldı ki söz konusu hakedişin davacı şirket ile TOKİ arasında akdedilen 10/01/2017 tarihli sulh protokolü ile hükümsüz kılındığı anlaşıldığından,

dava konusu tarhiyatlarda hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, dava konusu edilen iş ve işlemlerin yasal ve yerinde olduğu, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.