Danıştay 4. Daire E.2019/327 K.2022/6245

Dava konusu istem: Davacı tarafından, … Gümrük Müşavirliği A.Ş.' nin ödenmeyen borçlarından dolayı kanuni temsilcisi olduğundan bahisle adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin 2010 ve 2011 yıllarının muhtelif dönemlerine ilişkin gelir (stopaj) vergisi, kurumlar vergisi, katma değer vergisi, gecikme faizi, vergi ziyaı cezası ve yargı harcı kısmının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; anonim şirkette her yönetim kurulu üyesinin temsil yetkisi bulunmayıp, kanuni temsilcilik için, temsil yetkisinin verilmiş olmasının gerektiği, dava dosyasına sunulan Türkiye Ticaret Sicili Gazetelerine göre davacının, dava konusu amme alacağı dönemlerinde, şirketin yönetim kurulu üyesi olmakla birlikte temsil yetkisi verilmediği anlaşılmakla, amme alacağının asıl borçlu şirketten tahsil edilemediği ya da tahsil edilemeyeceğinin anlaşıldığından bahisle adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.