Danıştay 4. Daire E.2019/4127 K.2022/8612

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden resen tarh edilen 2011/1, 2, 3, 6 ila 12. dönemleri vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ve 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmektedir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacının ilgili dönemlerde fatura aldığı. Vergi Dairesi mükellefi. Hammadde İnşaat San. Tic. Ltd. Şti.,. Vergi Dairesi mükellefi …,. Vergi Dairesi mükellefi. Metal Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti.,. Vergi Dairesi mükellefi. Gıda İnş. Taş. Yapı Malz. San. Tic. Ltd.

Şti. hakkındaki vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlere göre, düzenlenen faturaların sahte olduğu anlaşıldığından adı geçen mükelleflerden alınan faturalardan kaynaklanan cezalı tarhiyatlarda hukuka aykırılık bulunmadığı, Büyükçekmece Vergi Dairesi mükellefi. Hırdavat Yapı Malz. İnş. Taş. San. Tic. Ltd. Şti. ile.

Vergi Dairesi mükellefi … hakkında düzenlenen vergi tekniği raporlarında yer alan tespitlerin ise faturaların sahte olduğunu ortaya koymada yeterli olmadığı anlaşıldığından, cezalı tarhiyatların adı geçen mükelleflerden alınan faturalardan kaynaklı kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı, dava konusu 213 sayılı Kanun'un 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası yönünden; özel usulsüzlük cezası kesilmesini öngören ve bu cezanın kesilmesine ilişkin koşulları düzenleyen Kanun maddesinde belirtilen unsurların somut olayda bir arada gerçekleşmediği,

bu durumda idari cezalar için de geçerli olan, cezayı gerektiren fiilin tüm unsurları tamam olmadan failin cezalandırılamayacağı yolundaki genel ceza hukuku ilkesine aykırı ve varsayıma dayalı olarak kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının aleyhe olan kısımlarının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Davalı tarafından, … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının kararın temyizen incelenerek bozulmasının talep edilmesi üzerine, mezkur karara ilişkin olarak yapılan incelemede; kararın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) kayıtlı olan hâli ile fiziken oluşturulan dava dosyasında bulunan hâlinin aynı olmadığı tespit edilmiştir.

Görüşme Tutanağının ve Kararın UYAP'ta kayıtlı olan ve kararı veren Daire Başkanı ve Üyelerince elektronik imza ile imzalanmış hali incelendiğinde; Görüşme Tutanağı ile verilen Kararın "İstinaf Başvurusunun Reddine" ilişkin olduğu görülmektedir.

Görüşme Tutanağının ve Kararın, fiziken oluşturulan dosyada bulunan ve kararı veren Daire Başkanı ve Üyelerince ıslak imza ile imzalanmış hali incelendiğinde ise; Görüşme Tutanağı ile verilen Kararın "İstinaf Başvurusu Kısmen Kabul Kısmen Ret, Kısmen Kaldırma, Dava Kısmen Kabul Kısmen Ret" şeklinde olduğu, karara ilişkin hükümde ayrıntılı gerekçeye yer verildiği, öte yandan kararın bu halinin, 25/02/2019 tarihinde UYAP sistemine "Karar-Ara Karar Evrakı" adı altında tarandığı görülmüştür.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 31. maddesinde, elektronik işlemlerde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı kurala bağlanmıştır.

Anılan Kanun hükmünün göndermede bulunduğu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Elektronik İşlemler" başlıklı 445. maddesinde, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nin, adalet hizmetlerinin elektronik ortamda yürütülmesi amacıyla oluşturulan bilişim sistemi olduğu, dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hallerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı; bu Kanun kapsamında fiziki olarak hazırlanması öngörülen tutanak ve belgelerin güvenli elektronik imzayla elektronik ortamda hazırlanabileceği ve gönderilebileceği; güvenli elektronik imza ile oluşturulan tutanak ve belgelerin ayrıca fiziki olarak gönderilmeyeceği, belge örneği aranmayacağı kuralları yer almıştır.

5070 sayılı Elektronik İmza Kanunu'nun 5. maddesinin 1. fıkrasına göre de, güvenli elektronik imza, elle atılan imza ile aynı hukuki sonucu doğurmaktadır.

Adalet hizmetlerinin elektronik ortamda yürütülebilmesine imkan veren UYAP sistemi, yargısal faaliyetlerin hızlı ve etkili şekilde yürütülmesini sağlamak amacıyla oluşturulmuş bir sistem olup, söz konusu amacın tesisi için öncelikle, yargılamanın herhangi bir safhasında gerçekleşen olay, olgu, karar...vs.'nin, gerçekte olan ile hiçbir farklılık taşımaksızın UYAP sistemine kaydedilmesi zarûridir.

Bu itibarla; yargı organlarınca verilen kararların ıslak imzalı hali ile UYAP ortamında kayıtlı elektronik imzalı halinin bire bir aynı olması gerekmektedir.

Temyizen incelenen Bölge İdare Mahkemesi kararının fiziki dosya kapsamındaki ıslak imzalı hali ile UYAP ortamındaki elektronik imzalı hali arasında açıkça çelişki bulunduğundan, mevzuata aykırı olan bu husus nedeniyle Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.