Danıştay 4. Daire E.2019/4821 K.2022/2946

Dava konusu istem: Davacı adına, 670 sayılı KHK ile kapatılan ... Eğitim İşletmeleri Ticaret Anonim Şirketi'nin defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle düzenlenen raporlar uyarınca takdir komisyonu kararlarına istinaden kanuni temsilci sıfatıyla re'sen tarh edilen 2011/7 ila 12 dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacının 09/12/2009 tarih ve 7454 sayılı Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nde yayımlanan 23/11/2009 tarih ve 14 sayılı karar gereğince asıl borçlu şirketin yönetim kurulu başkan vekili sıfatı ile kanuni temsilcisi iken 19/11/2011 tarih ve 7924 sayılı Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nde yayımlanan 03/11/2011 tarihli karar ile ..., ... ve ...'ın yeni yönetim kurulu üyeliklerine atandığı, bu suretle davacının kanuni temsilcilik vasfının sona erdiği,

asıl borçlu şirketin 2011 ila 2015 yıllarına ait defter ve belgelerinin ibrazına ilişkin 22/11/2016 tarihli defter belge isteme yazısının mevcut kanuni temsilci olan ...'a aynı tarihte tebliğ edildiği, verilen süre içerisinde defter ve belgelerin ibraz edilmemesi üzerine düzenlenen vergi tekniği raporu uyarınca takdir komisyonu tarafından matrah belirlenmek suretiyle re'sen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin tarh edildiği, davacıdan ödenmesi istenilen vergi ve cezalar her ne kadar davacının yasal temsilcilik yaptığı döneme ilişkin ise de davacının sorumluluğu, yöneticiliği döneminde defter ve belge ibraz edilmemesi,

beyanname verilmemesi, beyan edilen bir borcun ödenmemesi veya yapılan inceleme sonucu eksik beyanda bulunulduğunun tespiti halinde söz konusu olabileceğinden, kanuni temsilcilik sıfatının sona ermesinden sonra yeni kanuni temsilcinin eylemleri sonucu ortaya çıkan vergi ve cezalardan sorumlu tutulamayacağı görülmekle dava konusu 2011/7,8,9,10 dönemlerine ilişkin cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı,

öte yandan 11/10/2017 havale tarihli davalı idare savunma dilekçesi ekinde yer alan belgelerden, davacının 22/08/2017 tarihinde idareye yaptığı başvurunun davalı idare tarafından başvurunun kısmen kabul edilerek 22/09/2017 tarihli yazı ile davacının 03/11/2011 tarihine kadar yönetim kurulu başkan vekilliği görevinin devam ettiğinden bahisle 2011/11,12 dönemlerine ait tarhiyatların (dava tarihinden sonra 06/10/2017 tarihinde) düzeltme fişlerine konu edilerek terkin edilmesi karşısında dava konusu dönemlerden 2011/11,

12 dönemlerine ait üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri hakkında karar verilmesine mahal bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, defter ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinin 213 sayılı Kanun'un 30. maddesinde re'sen tarhiyat sebebi olarak kabul edildiği, vergi borçlarının şirketten tahsil edilememesi üzerine 213 sayılı Kanun'un 10. maddesine istinaden kanuni temsilci nezdinde işlem tesis edildiği, yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüştür.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.