Danıştay 9. Daire E.2019/4852 K.2022/1587

Dava konusu istem: Davacının maliki olduğu İstanbul İli, Şişli İlçesi, … Mahallesinde bulunan … Pafta … ada … ve … sayılı parseller ile … Ada, …, …, …, …, …,… ve … sayılı parsellerde bulunan taşınmazları nedeniyle 2016 yılına ilişkin emlak verglsi ve fer'ilerinin tahsili amacıyla düzenlenen … tarih ve … no'lu ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; uyuşmazlığın çözümünün davacının maliki olduğu taşınmazların 1319 sayılı Kanunun 30. maddesinde öngörülen tasarrufu kısıtlanan taşınmazlardan olup olmadığının irdelenmesine bağlı olduğu, Şişli Belediye Başkanlığı Plan ve Proje Müdürlüğü'nün … tarihli yazısında,. Ada …,…,…,…,…,… ve … parseller ile … ada … ve … parseller hakkında 8.2.2007 onay tarihli 1/1000 ölçekli …-….

Bulvarları ve Çevresi Uygulama İmar Planı'nda ticaret+konut fonksiyonlu alanda kalmakta iken, 16.4.2012 tasdik tarihli 1/5000 ölçekli Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesi ve Çevresi Nazım İmar Planı'nda 18. madde sınırı içinde bulunan ticaret+hizmet+turizm alanı fonksiyonunda " bu alanda E:3 geçmemek koşulu ile açık ve kapalı sergi alanları, müzeler, konser salonları, kongre merkezleri, vb. Kültür endüstri birimleri ile sosyal ve kültürel tesisler, konut, konaklama tesisleri, turizm acenteleri, yeme-içme tesisleri alış veriş birimleri, iş merkezi, çarşı, banka,

finans kurumu vb. yer alabilir notu bulunan alanda yer aldığı ve bu doğrultuda 1/1000 ölçekli uygulama imar planı çalışmalarının devam ettiğinin anlaşıldığı, davacının maliki bulunduğu parselleri kapsayan alanda bu tarihe kadar uygulama imar planı yapılmadığı ve taşınmaz üzerinde ne tür bir yapılaşmaya gidileceğinin somut olarak belirlenmediği, bu haliyle taşınmaz üzerinde mülkiyet hakkının el verdiği ölçüde istifade edilemediği görülerek,

idari yapıda oluşan gecikmelerden ötürü halen yapılamayan plan nedeniyle, geçici olarak nitelendirilebilecek geçiş dönemindeki belirsizliğin, ihtilaf konusu taşınmazların tasarrufunu engellediği ve kısıtlı bir mülkiyet hali doğurduğu bu nedenle, 1319 sayılı Yasa'nın 30'uncu maddesine göre davacıya ait taşınmazların kısıtlı olduğunun kabul edilerek emlak vergisinin 1/10 oranında uygulanması gerektiği, ara kararı ile, dava konusu ödeme emirlerine konu taşınmazlar hakkında ödeme emirleri gönderilmeden önce kısıtlılık hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığının sorulduğu,

verilen cevapta ise kısıtlılık hükümlerinin uygulanmadığı anlaşıldığından ödeme emri içeriği emlak vergilerinin 1/10'luk kısmında hukuka aykırılık, 1/10'u aşan kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dava konusu ödeme emri içeriği emlak vergilerinin ve gecikme zamlarının 1/10'luk kısmı yönünden reddine, geriye kalan kısmının iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve dilekçede ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalı idareninin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Plansız alanda kalan taşınmazlar için kısıtlılık uygulanacağına dair, Tasarrufu Kısıtlanan Bina, Arsa ve Arazi Hakkındaki Yönetmelikte hüküm bulunmadığı, bu nedenle vergilerin tam olarak ödenmesi gerektiği iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.