Danıştay 4. Daire E.2019/5211 K.2021/2556

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak, 2012/4-6 dönemine ilişkin re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı gelir (stopaj) vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; dava konusu edilen 2012/4-6 dönemine ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir stopaj vergisinin dayanağını teşkil eden 2011/1-12 dönemi cezalı kurumlar vergisi tarhiyatına karşı açılan davada, Mahkemelerince verilen … tarih ve E…., K…. sayılı karar ile, 2011/1-12 dönemine ilişkin olarak yapılan cezalı kurumlar vergisi tarhiyatının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verildiğinden,

söz konusu kurumlar vergisi tarhiyatı ile aynı gerekçelerle hesaplanan gelir stopaj vergisi matrah farkına binaen 2012/4-6 dönemine ilişkin olarak davacı adına yapılan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, defterlerine kaydedilen fatura içeriği malın gerçekten alındığı, incelemenin yetersiz olduğu, alınan fatura içeriğinin yapılan faaliyet ile uyumlu olduğu, ilgili yılda kâr beyan edildiği, alınan mal karşılığının çeklerle ödendiği, yapılan tarhiyat ile üç kat kesilen vergi ziyaı cezasının hukuka aykırı olduğu, mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.