Danıştay 4. Daire E.2020/1309 K.2023/1202

Dava konusu istem: Davacı adına, hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı, … tarih ve … sayılı vergi inceleme raporlarına istinaden adına re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2013 yılı kurumlar vergisi, 2013/1-3, 4-6, 7-9, 10-12. dönemleri geçici verginin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacının tefecilik faaliyetinde bulunduğuna yönelik olarak adına tanzim edilen … tarih ve … sayılı vergi tekniği raporu ile dava dosyasında bulunan diğer bilgi ve belgeler birlikte değerlendirildiğinde, davacının sahip olduğu ticari organizasyona göre çok yüksek tutarda hasılatlara ulaştığı görülse de, POS tefecilik faaliyeti ile ilgili olarak yapılan incelemede davacının gerçek mal satışlarının da bulunduğu bilgilerine yer verildiği,

buna karşılık POS cihazlarından yapılan satışların %2'si dışındakilerin gerçek bir mal satışına dayanmayan POS tefecilik faaliyeti kapsamında yapıldığı yönünde somut tespitlere yer verilmeden varsayıma ve eksik incelemeye dayalı olarak sonuca ulaşıldığı görüldüğünden, dava konusu cezalı tarhiyatlarda hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından yapılan iş ve işlemlerin hukuka uygun olduğu, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.