Danıştay 4. Daire E.2020/260 K.2023/1722

Dava konusu istem: Mahkeme kararına istinaden davacıya iade edilen tutara ilişkin, 16/06/2009-22/06/2009 tarihleriyle 20/04/2016 tarihi arasında yoksun kaldığı yasal faizin ödenmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddine dair … tarih ve … sayılı işlemin iptali ile geri ödemenin yapıldığı tarih olan 20/04/2016 tarihine kadar işleyen yasal faizinin ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; davacı şirket adına re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle açılan davada.

Vergi Mahkemesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verildiği, karar sonucuna göre 2 nolu vergi/ceza ihbarnamelerinin tebliğ edildiği ve davacı şirket tarafından 16/06/2009 ve 22/06/2009 tarihlerinde ödeme yapıldığı, ödemelerden sonra tarafların temyiz isteminde bulunması üzerine Danıştay Dokuzuncu Daire Başkanlığı'nın 19/11/2009 tarih ve E:2009/191, K:2009/4277 sayılı kararı ile temyiz istemlerinin kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verildiği,.

Vergi Mahkemesince bozma kararına uyularak … tarih ve E:…, K:… sayılı karar ile hüküm tesis edildiği, Danıştay Üçüncü Daire Başkanlığı'nın 24/12/2015 tarih ve E:2013/2614, K:2015/10101 sayılı kararıyla onanarak bu hükmün kesinleştiği, bunun üzerine davacı şirket tarafından, tahsil edilen 626.541,09 TL tutarında ana para iadesi istemiyle 20/04/2016 tarihinde idareye başvurulduğu, davalı idarece aynı tarihte ana paranın iade edildiği,

bununla beraber davacı şirket tarafından 12/06/2018 tarihli başvuru ile iade edilen ana paranın bir süre davalı idare uhdesinde kalması nedeniyle yoksun kalınan faizinin de taraflarına ödenmesinin istenildiği ve bu istemin, tahsil edilen tutarlara ilişkin ödemenin vergi hatası kaynaklı bir ödeme olmadığından bahisle reddi üzerine bakılan davanın açıldığı, vergisel işlemlere karşı açılan bir davada, vergisel bir idari işlemin hukuka aykırı bulunarak iptal edilmesi sonucu, hukuka aykırı işleme bağlı olarak tahsil edilen tutarın idarece sahibine iade edilebilmesi için, Mahkeme kararında ayrıca hüküm kurulmasına gerek bulunmadığı,

idarenin haksız tahsil ettiği tutarı faiziyle birlikte iade etmesi gerektiği, davacının yoksun kaldığı faizin ödenmesi istemiyle yaptığı başvurunun reddi yönünde tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idarenin temyiz dilekçesinde, davacının faize ilişkin ödeme yapılmadığından 20/04/2016 tarihinde haberdar olduğu, 2018 yılında açılan davanın süre aşımı yönünden reddedilmesi gerektiği, Vergi Usul Kanunu 112. maddesine göre davacıya yapılan ödemenin vergi hatasından kaynaklı bir ödeme olmadığı, dolayısıyla faiz ödenemeyeceği, yasal faiz işletilebileceğine dair kanunda bir düzenleme bulunmadığı, davalı idarenin ek beyan dilekçesinde ise davacıya 626.541,09 TL değil, 330.184,95 TL iade edildiği, temyiz isteminin reddine karar verilmesi halinde faizin bu miktar üzerinden hesaplanması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.