Danıştay 4. Daire E.2020/287 K.2023/2751

Dava konusu istem: Davacı adına, eğitim danışmanlığı faaliyetiyle ilgili elde ettiği bir kısım gelirini kayıt ve beyandışı bıraktığının tespit edildiğinden bahisle vergi inceleme raporuna dayanılarak, re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı 2013 yılı gelir vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1.maddesine istinaden kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; söz konusu tarhiyatın hesaplanmasında 18/11/2016 tarihinde davacı nezdinde tutulan yoklama tutanağında yer alan davacı beyanlarının dikkate alındığı, tutanakta 2014 yılı öncesi yaklaşık 70-80 adet öğrencisi olduğunun belirtilmesine karşın, bu 70-80 adet öğrencinin her bir yıl için mi yoksa davacının faaliyette olduğu tüm yıllar için mi beyan edildiğinin yazılmadığı, davacının banka hesapları üzerinde herhangi bir inceleme yapılmadığı, eğitim hizmeti alanlar nezdinde, araştırma ve faaliyette olduğu dönemlerde iş yerinde herhangi bir yoklama yapılmadığı,

bu hali ile davacının ihtilaflı yılda elde ettiği gelirin somut olarak ortaya konulmadığı, bu durumda davacı adına yapılan tarhiyatta ve kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davalı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporu esas alınarak salınan, dava konusu vergi ve cezaların yasal ve yerinde olduğu, kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin kabulü gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) bendinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetin esas olduğu, muamelelerin gerçek mahiyetinin yemin hariç her türlü delille ispatlanabileceği hüküm altına alınmıştır.

Dosyanın incelenmesinden; davacı hakkındaki tarhiyatın ve kesilen özel usulsüzlük cezalarının dayanağı olan vergi inceleme raporunda, eğitime ilişkin kamu hizmetleri faaliyeti ile iştigal etmek üzere mükellefiyet tesis ettiren davacının, 31/12/2013 tarihinde mükellefiyetinin re'sen terkin edildiği ve 18/11/2016 tarihinde davacı nezdinde tutulan yoklama tutanağında davacının "2014 yılı öncesinde yaklaşık 70-80 öğrencisinin olduğu, 1 öğrenciden 160 TL civarı ödeme aldığı,

ödemelerin bir kısmının elden bir kısmının banka aracılığıyla yapıldığı" şeklindeki beyanı doğrultusunda inceleme elemanınca ilgili yıl için 70-80 öğrencisi olduğu kabul edilerek bu rakamların ortalaması alınmak ve kişi sayısı belirlenmek suretiyle ilgili yılda elde ettiği gelirin tespit edildiği anlaşıldığı halde, söz konusu raporda ve dava dilekçesinde davacı tarafından 2014 yılı öncesinde toplam öğrenci sayısının 70-80 arası olduğunun ifade edildiği, bu durumda davacının bu konuyla ilgili beyanı gözetilmek suretiyle, faaliyette bulunduğu dönem içinde yıllık öğrenci sayısı belirlenerek,

bu sayılar esas alınmak suretiyle hesaplanacak matrah üzerinden yapılacak tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediğinden, Vergi Dava Dairesi kararında hukuki isabet görülmemiştir.

Öte yandan yeniden verilecek kararda özel usulsüzlük cezası hakkında karar verileceği tabidir.