Danıştay 4. Daire E.2020/304 K.2023/2815

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2012/6, 7, 9, 10 dönemleri için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; dava konusu katma değer vergisi tarhiyatlarının dayanağı olan özel tüketim vergisi tarhiyatlarının kaldırılması için Mahkemelerinin E:… sayılı dosyasında açılan davada verilen … tarih ve K:… sayılı kararıyla davanın reddine karar verilerek özel tüketim vergisi tarhiyatlarının onandığı, bu tarhiyatlar esas alınarak yapılan dava konusu vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi tarhiyatlarında da hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, özel tüketim vergisi tarhiyatına dayanak alınan raporda yer verilen olumsuz tespitlerin vergi mahkemesi kararında ve istinaf kararında incelenmediği, davacının sahte fatura düzenleme kastının bulunmadığı, davacı şirket yetkilisinin sahte fatura düzenleme suçundan beraat ettiği, ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.