Danıştay 4. Daire E.2020/3123 K.2023/4510

Dava konusu istem: Davacı adına, … Nak. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin 2011/1 ve 2017/11 dönemleri katma değer vergisi, vergi ziyai cezası ve gecikme faizinin tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: İstanbul 12. Vergi Mahkemesince verilen 28/02/2019 tarih ve E:2018/1391, K:2019/500 sayılı kararda; ödeme emri dayanağı ihbarnamelerin 12/09/2017 tarihinde davacıya tebliğ edildiği ve dava konusu edilmediği anlaşıldığından kesinleşen kamu alacağının tahsili amacıyla davacı adına düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; davacının 20/01/2011 tarihinde kanuni temsilcilikten ayrıldığı, 2017/1 dönemine ilişkin borçtan kanuni temsilci sıfatıyla sorumlu tutulamayacağı, davalı idareden ara kararı ile mezkur şirketin 2011/1 döneminde kullanıldığı ileri sürülen sahte faturanın, davacının şirket müdürlüğünden ayrıldığı tarihten önce şirket kayıtlarına alındığını ortaya koyan belgelerin istendiği, ancak davalı idarece bu hususu ispatlayan belge sunulamadığından davacı adına kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, yapılan işlemlerin yasal ve yerinde olduğu belirtilerek temyiz isteminin kabulü ile Vergi Dava Dairesi kararının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.