Danıştay 4. Daire E.2020/5515 K.2022/1138

Dava konusu istem: Davacı tarafından, hakkında sahte belge düzenleme fiiline ilişkin olarak düzenlenen vergi tekniği raporuna istinaden takdir komisyonu kararları uyarınca 2009/12, 2010/2,7,8,9,10,11,12, ve 2011/1,2,5,6,7,9,10,11,12, 2012/1 dönemleri için re'sen tarh edilen 3 kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla; davacı hakkındaki vergi tekniği raporunda yer alan tespitlere göre, düzenlenen faturaların gerçek bir mal ve hizmet hareketine dayanmayan sahte faturalar olduğu anlaşıldığından cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı;

tekerrür hükümlerinin uygulanmasında ise, davacının tekerrüre esas teşkil eden 2011 yılına ilişkin fiili sebebiyle 2011 yılında vergi ziyaı cezasının kesilip 30/11/2011 tarihinde tebliğ edilerek kesinleştiği ve böylece 2012 yılından itibaren işlenen vergi ziyaı cezasını gerektiren fiiller nedeniyle 5 yıl içerisinde vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırıma konu olabileceği anlaşıldığı, 2011 yılı 12. dönemi vergi ziyaı cezasının tekerrür ile artırılan kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı, 2012 yılı 1. dönemi vergi ziyaı cezasının tekerrür ile artırılan kısmında ise hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, temyiz isteminin kabulü ve Mahkeme kararının aleyhe olan kısmının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar Danıştay bozma kararı esas alınarak verilen mahkeme kararının bozulmasını sağlayacak nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.