Danıştay 4. Daire E.2022/920 K.2023/815

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura kullandığından bahisle tarh edilen 2008/11 dönemi vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Kanunun 353/1 maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Danıştay bozma kararı üzerine Vergi Mahkemesinin temyize konu kararıyla. Mahkemelerinin önceki kararının özel usulsüzlük cezasına ilişkin kısmı kesinleştiğinden bu aşamada uyuşmazlığın bozulan kısma münhasır kaldığı, davacı tarafından, ... ve ... Makine Teks. San. ve Tic. Ltd.

Şti.'den alınan fatura içeriği mallara ilişkin katma değer vergisi 2008/11 döneminde indirim konusu yapılmış ise de, dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde, söz konusu malların 2009/1 döneminde iade edildiğinin, ayrıca iade sebebiyle bu iki firma tarafından düzenlenen faturalar içeriği verginin 2009/1 dönemine ilişkin verilen 24/02/2009 tarihli katma değer vergisi beyannamesi ile de beyan edildiğinin anlaşıldığı;

dolayısıyla belirtilen faturalardan kaynaklı indirilecek katma değer vergisinin kalmaması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) fıkrasında yer alan, vergilendirmede, vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu kuralı karşısında, iade durumu dikkate alınmaksızın yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, davacı adına yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu, temyiz isteminin kabulü ile Mahkeme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.