Danıştay 4. Daire E.2023/11716 K.2025/232

Dava konusu istem: İstanbul ili, Silivri ilçesi, ... Mahallesi, ... ada, ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde tehlikesiz atıkların 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 8. maddesine aykırı olarak depolandığından bahisle aynı Kanun'un 20. maddesinin birinci fıkrasının (r) bendi uyarınca 265.497,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ÇED İzin ve Denetim Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve E... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacı şirketin maliki olduğu taşınmazda 03.06.2020 ve 09.06.2020 tarihlerinde gerçekleştirilen denetimlerde, söz konusu alanda atıkların yığınlar halinde gelişigüzel dökülü ve toprak alanda serili halde bulunduğu, alanın tarla vasıflı toprak arazi niteliğinde olduğu ve bir kısmının beton olduğu, söz konusu atıkların bölgede biriken kontamine olmuş sıvı sularla toprak zemin üzerinde yayılı vaziyette bulunmak suretiyle alıcı ortama karıştığı, denetim anında ... çekici plakalı kamyondan fiili olarak alana atık dökümü yapılmakta olduğu hususlarının tespiti yapılarak,

söz konusu tespitlerin tutanağa bağlandığı, arazideki atıkların niteliğinin ve kaynağının tespitinin yapılması amacıyla tehlikelilik analizi ve eşleştirme analizleri yapılmak üzere Bakanlığın gözetiminde yetkili laboratuvarlarca numuneler alınarak Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumu Marmara Araştırma Merkezi'ne (TÜBİTAK MAM) gönderildiği, yapılan analizler neticesinde, davacı şirketçe gübre olduğu iddia edilen malzemenin, endüstriyel atıksuyun diğer yöntemlerle arıtılmasından kaynaklanan tehlikeli madde içeren çamurlar dışındaki çamurlardan olduğunun tespit edildiğinin görüldüğü,

bu durumda, kararda yer verilen mevzuat hükümleri ile dosya kapsamında bulunan bilgi ve belgeler bir bütün olarak değerlendirildiğinde; her türlü atık ve artığı, çevreye zarar verecek şekilde ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde depolamanın yasak olduğu, yalnızca atık üreticilerinin değil atık sahibi olarak nitelendirilebilecek kişilerin de söz konusu yasağa aykırı hareket etmemek ve bu doğrultuda çevreyi kirletmemekle yükümlü olduğu, davacı şirketin, Atık Yönetimi Yönetmeliği'nin ekinde sayılan atığı zilyetliğinde bulundurmak suretiyle atık sahibi konumunda olduğu,

söz konusu atığın depolanması için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'ndan herhangi bir izin veya belge alınmadığı, bu bağlamda davacı şirketin 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 8. maddesine aykırı hareket ettiği anlaşıldığından, anılan Kanun'un 20. maddesinin birinci fıkrasının (r) bendi ve aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca 265.497,00 TL idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Dava konusu işlemin hukuka aykırı olarak tesis edildiği, çevre mevzuatını ihlal edecek bir eylemlerinin olmadığı, yaptırım konusu atığın şiket arazisinde bulunduğu sürece zararlı bir etkisinin olmadığı, dökülmeden önce analizinin yapıldığı, katı formdaki atığın toprak ve suya temas etmediği, idari para cezasına konu eylemden kaynaklı olarak kusurlarının bulunmadığı, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.