Danıştay 4. Daire E.2023/12139 K.2025/632

2- ... Valiliği VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU

... Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı şirkete ait işletmede yapılan denetimde, 1/3 oranından fazla kapasite artışı yapılmasına rağmen 30 gün içerisinde çevre izin ve lisans belgesinin yenilenmesi için başvuru yapılmadığının tespit edilmesi nedeniyle 10/09/2014 tarih ve 29115 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çevre İzin ve Lisans Yönetmeliği'nin 11. maddesinin 2. fıkrasının (ç) bendinin ihlal edildiğinden bahisle, 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 20. maddesinin 1. fıkrasının (v) bendi ile 2. fıkrası uyarınca 1.106.367,00-TL para cezası verilmesine ilişkin ...tarih ve... sayılı İstanbul Valiliği Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün idari yaptırım kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:...

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; denetimi gerçekleştiren çevre mühendislerince hazırlanan raporda; tesis hakkında, atık yağlardan atık yağ geri kazanımı yaparak madeni yağ, gres yağı ve asfalt astarı üretilmesine ilişkin 1962 ton/yıl kapasiteli ÇED Gerekli Değildir kararının bulunduğu, ancak yapılan denetimde, işletmenin 01/01/2020 tarihinden denetim tarihine kadar Motat Uygulaması ile 5.635,980 ton (5.635.980 kg) atık kabul ettiği, 5.587.862 kg atığın işlendiği, ÇED Gerekli Değildir kararında belirtilen kapasitenin üzerinde atık yağ işlediği,

işletmenin gerçekleştirdiği faaliyetin Çevre İzin ve Lisans Yönetmeliğinin Ek-1 Listesinin 8.1 maddesi ile Ek-2 Listesinin 1.2.1, 4.5 maddeleri kapsamında yer aldığı, işletmenin sadece Ek-1 listesinin 8.1 maddesine göre hazırlanmış Çevre İzin ve Lisans Belgesinin bulunduğu, ayrıca işletmenin hem ÇED Belgesi hem de Kapasite Raporunda belirtilen kapasitenin 1/3 oranından fazla atık yağ kabul ettiği ve işlediği, ancak 30 takvim günü içerisinde Çevre İzin ve Lisans Belgesini yenilemek için başvurmadığı, işletmenin atık beyan formlarının incelendiği, atık miktarlarının üretime göre çok az olduğu,

Kütle Denge Sisteminde yapılan incelemede işletmenin kabul ettiği 5.587.862 kg atık yağın, 2.092.442 kg tutarındaki miktarının fire olduğuna ilişkin giriş olduğu, işletme tarafından firenin su buharı olduğunun beyan edildiği, atık yağ analiz raporlarında su oranına bakılmadığı için, işletmenin kendi analizlerinin istenildiği, analizlerde üç farklı işletmeden kabul edilen atık yağlar olduğunun görüldüğü, bu sonuçlara göre Kütle Denge Sistemine girilen firenin analiz raporlarından fazla olduğu, yönünde tespit ve açıklamalara yer verildiği görülmüştür.

Bu durumda, yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri, dava dosyasına sunulan bilgi ve belgelerin birlikte değerlendirilmesinden; davacı şirket tarafından atık yağ geri kazanımı, asfalt astarı, madeni yağlar ve müstahzarlar, gres yağı alanlarında faaliyet gösterilen tesiste Çevresel Etki Değerlendirme Belgesi ve Kapasite Raporu ile belirlenen üretim kapasitesinin Yönetmelikle belirlenen 1/3 oranından fazla artmış olduğunun tespit edilmesine rağmen çevre izin ve lisans alma sürecinin yenilenmesi için yine Yönetmelikte belirlenen 30 günlük süre içerisinde başvuruda bulunmadığı sabit olup,

davalı idarelerce yapılan tespit ve incelemeler sonucunda Yönetmelikte belirlenen orandan daha fazla kapasite artışı olan işletmenin bu yeni durumuna ilişkin Çevre İzin ve Lisans Belgesi olmaksızın faaliyet gösterdiği anlaşıldığından, 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 20/v maddesi uyarınca idari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle, dava konusu işlem hukuka uygun bulunarak davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; istinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının usul ve hukuka uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, fiili olaya uygun olmayan maddeye dayanılarak para cezasının verilmesinin hukuka aykırı olduğu, nitekim somut olay bakımından taahhüdün ihlali nedeniyle 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 20. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi uyarınca para cezasının verilebileceği, ayrıca dava konusu işlemin dayanağı olan Çevre İzin ve Lisans Yönetmeliğinin ilgili maddesinde yapılan değişiklikle, çevre izin ve lisans belgesinin yenilenmesi için başvurma süresinin 90 gün olarak düzenlendiği, bu durumun davacı için de dikkate alınması gerektiği belirtilerek davanın reddi yolundaki İdare Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunu reddine dair İdare Dava Dairesi kararının bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idarelerden Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı tarafından, kararda açıklanan maddi ve hukuki sebepler karşısında, temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmakta iken, İstanbul Valiliği tarafından, savunma verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ :...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.