Danıştay 4. Daire E.2023/3196 K.2023/2695

Dava konusu istem: Davacı adına, kanuni temsilci sıfatıyla resen tarh edilen 2015/4,5,6,7,9,10,11 ve 12. dönemi üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergilerin ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

Uyuşmazlıkta verilen kararların özeti:

... Vergi Mahkemesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bu karara ilişkin davalı idarenin istinaf başvurusu ise, … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesi'nin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla kısmen kabul, kısmen reddedilmiştir.

Söz konusu karara davacı tarafından yöneltilen temyiz istemi hakkında; … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesi'nin … tarih ve E:… sayılı kararıyla, 2577 sayılı Kanunun "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde Danıştay Dava Dairelerinin nihai kararları ile Bölge İdare Mahkemelerinin vermiş olduğu kararlardan hangilerinin temyize tabi olduğu sayılmış olup, işbu vergi davasının konusunu oluşturan tutar anılan Kanun'un 46/b. maddesinde düzenlenen temyiz yoluna konu edilebilecek kararlara ilişkin tutar sınırının altında olduğu anlaşıldığından, Dairelerince istinaf başvurusu sonuçlandırılarak kesin olarak verilen karara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı sonucuna ulaşılarak 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48/6. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, tefecilik yapmadığı, ödünç para alma ve verme işi yapılmadığı, zaman aşımına çok az bir süre kalmasından dolayı iş emrinin dışına çıkıldığı, incelemenin yetersiz olduğu ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ: …

DÜŞÜNCESİ

Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.