Danıştay 4. Daire E.2023/60 K.2023/2354

Dava konusu istem: Davacı adına, 2009, 2010, 2011 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle 2009/10, 11, 12, 2010/1 ila 7, 9, 10, 12, 2011/1 ila 6, 9 ila 12 dönemleri için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı katma değer vergileri ile defter ve belgelerin ibraz edilmemesi nedeniyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355/2 maddesine dayanılarak kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesince verilen kararda; defter ve belgelerin ibrazı yazısının usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen davacı tarafından ilgili yıl yasal defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilemediği ve zayi oldukları nedeniyle ibraz edilemeyeceğinin davalı idareye bildirildiği, ibraz edilmeme gerekçesi olarak da herhangi bir mücbir sebep ileri sürülmediği,

yasal defter ve belgelerini geçerli bir mücbir sebep olmaksızın incelemeye ibraz etmemesinin 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine göre gizleme fiilini oluşturduğu ve aynı Kanun'un 341. maddesinin ikinci fıkrasına göre üç kat vergi ziyaı cezasının uygulanmasını gerektirmekte olup, ihtilaflı dönemlere ilişkin olarak ziyaa uğratılan verginin üç katı tutarında kesilen vergi ziyaı cezasının, bir katından fazlaya ilişkin kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı sonucuna varılmıştır.

Belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Defter ve belgelerinin zayi olduğuna ilişkin belgenin bulunduğu, mahkemeden zayi belgesi alındığı, buna ilişkin belgenin dosyaya sunulmasına rağmen mahkeme tarafından dikkate alınmadığı, belgenin dikkate alınmamasının adil yargılanma hakkı gibi hak ihlallerine sebep olduğu, usule ve kanuna aykırı tesis edilen işlemlerde hukuka uyarlık bulunmadığından kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Cevap verilmemiştir.

TETKİK HÂKİMİ : …

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Vergi Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.