Danıştay 4. Daire E.2024/2193 K.2024/4476

Dava konusu istem: Balıkesir ili, Gömeç ilçesi, ... Mah. ... ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde ... no'lu bağımsız bölüm maliki olan davacı tarafından, taşınmazın 1. Derece Arkeolojik Sit Alanı olarak ilan edilmesi nedeniyle, taşınmazını niteliğine uygun olarak kullanamaması sebebiyle mülkiyet hakkının kısıtlandığından bahisle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 5.000,00-TL zararının yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacının taşınmazının uygulama imar planı yapımındaki gecikmeden kaynaklı takas imkanı kapsamında olup olmadığı hususu uzun süre belirsiz bırakıldığından mülkiyet hakkına müdahale teşkil etmekle beraber, Balıkesir Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 29.09.2021 tarihli kararı ile, alana yönelik yapılan sondaj kazıları sonucunda hazırlanan rapor uyarınca ... ada ... parselin sit statüsünden çıkarılması talebinin uygun olmadığına yönelik yeniden bir karar alındığı,

koruma amaçlı imar planı yapımı için idarelerin mezkur kararı ve geçen süreyi de dikkate alarak tanınan yasal süre beklenilmeksizin işlem tesis etmeleri gerektiğinin açık olduğu, uyuşmazlığa konu taşınmazın kamulaştırılması zorunlu bir statüde bulunmadığı, bu nedenle kamulaştırmasız el atma nedeniyle oluşan bir zarardan bahsedilemeyeceğinden bahisle davacının maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 45.maddesi uyarınca konusu beş bin Türk lirasını geçmeyen vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemlere karşı açılan iptal davaları hakkında idare ve vergi mahkemelerince verilen kararların kesin olduğu, bunlara karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı, aynı Kanunun ek 1. maddesi gereğince 45. maddenin 1.fıkrasında belirtilen parasal sınırın, yeniden değerleme oranında arttırılmak suretiyle 2022 yılı için (9.000,00 TL) dokuz bin Türk lirası olarak uygulandığı,

konusu dokuz bin Türk lirasını geçmeyen tam yargı davaları ile idari işlemlere karşı açılan iptal davaları hakkında idare mahkemelerince verilen kararların kesin olduğu, davanın değerinin toplam 5.000,00-TL olması nedeniyle, işbu davanın konusunun 2577 sayılı Kanunun 45.maddesinin 1. fıkrasında belirlenen parasal sınırın altında kaldığından, her ne kadar Mahkemesince istinaf yolu açık olarak karar verilmiş ve davacı tarafından da istinaf başvurusunda bulunulmuş ise de, ...

Bölge İdare Mahkemesi ... İdare Dava Dairesinin ... tarih, E:..., K:... sayılı kararı ile 2577 sayılı Kanunun 45/1 maddesi gereğince Mahkeme kararı kesin olduğundan, davacının istinaf başvurusunun incelenmeksizin reddine kesin olarak karar verilmiştir. Kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, ... Bölge İdare Mahkemesi ...

İdare Dava Dairesince, verilen kararın kesin nitelikte olduğu, temyize tabi olmadığı gerekçesiyle ... tarihli, E:..., K:..., Temyiz No:... sayılı kararıyla, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 48. maddesinin 6. fıkrası uyarınca temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, tarafından, Bölge İdare Mahkemesi İdare Dava Dairesi tarafından verilen karara karşı temyiz yolunun açık olduğu, dosyanın Danıştay ilgili dairesine gönderilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

TETKİK HÂKİMİ : ...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

İNCELEME VE GEREKÇE

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.