Danıştay 7. Daire E.2016/3518 K.2021/2204

Dava konusu istem: Davacının, … Kimyasal Maddeler İnşaat Taahhüt Turizm Nakliyat İmalat Sanayi ve Dış Ticaret Limited Şirketinin sentetik tiner üretiminde kullanma taahhüdüyle satın aldığı solventleri üretimde kullanmayarak basit bir karışımla veya doğrudan piyasaya satma ve satılan emtianın gizlenmesi amacıyla sahte belge düzenleme fiillerine iştirak ettiğinden bahisle 2010 yılının muhtelif dönemlerine ilişkin olarak 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 344. maddesi uyarınca kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının vergi ziyaına neden olunmasına dair fiillerine iştirak ettiği iddia olunan.

Kimyasal Maddeler İnşaat Taahhüt Turizm Nakliyat İmalat Sanayi ve Dış Ticaret Limited Şirketi hakkında yapılan cezalı tarhiyatlarla ilgili olarak Mahkemelerinin E:… ilâ … sayılı dosyalarında açılan davaların reddine karar verildiği; adı geçen şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, şirketin gerçekleştirdiği satışlara ilişkin olarak banka hesaplarına ve kasasına 2010 ve 2011 yıllarında yapılan ödemelerin araştırıldığı,

bu bağlamda, davacının fatura düzenlediği bir kısım şirket tarafından adı geçen şirket hesabına nakit olarak ve POS çekimi yapılmak suretiyle aktarılan meblağların bir kısmının davacı tarafından ödendiği tespitlerine yer verildiği, şirket müdürü … ve muhasebecisi …'ın verdikleri ifadelerde davacının şirketle olan ilişkisini belirttikleri, şirketin fatura düzenlediği. Ltd.

Şti. yetkilisinin ise şirketin yetkilisi olarak davacıyı bildikleri yolunda beyanda bulunduğu, bu hususların birlikte değerlendirilmesinden, davacının, şirkete ait ticari ilişkilerde şirket yetkilisi gibi yetki ve sorumluluk üstlendiği, adı geçen şirketle birebir ilişki içinde olduğu,

dolayısıyla şirketin kaçakçılık fiiline iştirak ettiği sonucuna varılmakla birlikte davacının kaçakçılığa iştirak ettiği tutarın, banka kanalıyla, nakit veya POS cihazı ile şirket hesaplarına yaptığı ödemelerin esas alınması suretiyle hesaplanarak vergi ziyaı cezası kesilmesi gerekirken, şirketin neden olduğu vergi ziyaı esas alınarak hesaplandığı görüldüğünden, davacı adına kesilen vergi ziyaı cezalarının, davacı tarafından banka kanalıyla, nakit veya POS cihazı ile şirket hesaplarına aktarılan ödemelerin esas alınması suretiyle hesaplanacak kısmında hukuka aykırılık,

aşan kısmında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle vergi ziyaı cezalarının kısmen iptaline, kısmen de davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI

Davalı idarece, 213 sayılı Kanun'un 344. maddesinde, iştirak nedeniyle kesilecek vergi ziyaı cezasının bir kat olarak uygulanacağının hüküm altına alındığı, davacının kaçakçılık fiiline iştirak ettiği açık olup, bahsi geçen hüküm uyarınca kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığından kararın iptale ilişkin hüküm fıkrasının bozulması gerektiği; davacı tarafından, mahkeme kararında iptal edilen ve reddedilen miktarın belli olmadığı, dolayısıyla kararın infaz kabiliyetinin bulunmadığı,

dosyaya sunulan uzman mütalaasında, kendisinin, iştirak ettiği ileri sürülen firmanın temsilcisi olmadığı gibi firmanın yaptığı işlerden sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı, sahte faturanın pazarlanması işine aracılık ettiğine dair herhangi bir delilin bulunmadığı, 213 sayılı Kanun'un iştiraki düzenleyen 338. maddesi yürürlükten kalktığından cezanın uygulanamayacağı belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI

Davacı tarafından, istemin reddi gerektiği savunulmuş; davalı idarece, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ: Davacının, şirketin kaçakçılık eylemlerine iştirak ettiği sabit olmakla birlikte, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 344. maddesinde, vergi ziyaı cezasının ziyaa uğratılan vergi üzerinden hesaplanacağı öngörüldüğünden, dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmamakta olup, tarafların temyiz istemlerinin kabulü ile kararın bozulması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dördüncü ve Yedinci Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanunla eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.