Danıştay 7. Daire E.2016/3776 K.2020/4400

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna istinaden 2012 yılının Ekim dönemi için re'sen tarh edilen vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergileri ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının ve gecikme faizinin tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Vergiye ilişkin tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca değil, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na göre yapılması gerektiği, olayda, ödeme emrine konu vergilere ilişkin ihbarnamenin muhatabına teslim edilememesi üzerine, evrakın, evrakı çıkaran merciye iade edilerek, uygun zamanda ikinci defa tebliğe çıkarılması, bu halde de aynı nedenle tebligatın yapılamaması üzerine ilan yoluyla tebliğe gidilmesi gerekirken, tebliğ imkansızlığından bahisle, 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesi uyarınca tebliğ evrakının mahalle muhtarına bırakılması ve kapıya yapıştırılması suretiyle yapılan tebligatın usulsüz olduğu,

bu durumda, kesinleşmeyen ve bu nedenle de ödeme emriyle tahsil edilebilir nitelikte bulunmayan amme alacaklarının tahsili için düzenlenen dava konusu ödeme emrinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ödeme emri içeriği borçların usulüne uygun olarak tebliğ edilerek kesinleştiğinden, tahsilata yönelik olarak tesis edilen işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.